Piotr Bałazy I Piotr Kukliński

Piotr Bałazy – oceanograf o specjalności biologia morza, adiunkt i osoba odpowiedzialna za nurkowania naukowe w Instytucie Oceanologii Polskiej Akademii Nauk (IO PAN) w Sopocie. Zajmuje się ekologią morza, a jego zawodowe zainteresowania skupiają się wokół płytkiego dna twardego i organizmów go zasiedlających - głównie epifauny, tzw. inżynierów środowiska i czynników kontrolujących bioróżnorodność. Chociaż do tej pory większość jego prac dotyczyła szybko zmieniających się rejonów polarnych (Arktyka i Antarktyka), nie zapomina o Morzu Bałtyckim, jego zielonych wodach i specyficznych, kamienistych "rafach". Jest szczególnie zainteresowany wrakami statków, traktowanymi jako stalowe wyspy i hot-spoty dla bioróżnorodności, oraz ich rolą w funkcjonowaniu ekosystemu. Zafascynowany od początku nurkowaniem, które tak naprawdę skłoniło go do podjęcia studiów w dziedzinie oceanologii, od paru lat rozwija swój warsztat fotograficzny wykorzystując fotografię podwodną jako jedno z głównych narzędzi badawczych - ostatnio technikę po-klatkową, której rezultaty można obejrzeć w internetowej witrynie jego autorstwa www.PolarTimeLapse.net.

Piotr Kukliński jest ekologiem morza w Instytucie Oceanologii Polskiej Akademii Nauk, a także naukowcem stowarzyszonym z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. W pracy zawodowej zajmuje się taksonomią i systematyką mszywiołów z wód polarnych, zrozumieniem czynników wpływającymi na różnorodność biologiczną, a także geochemią szkieletów bezkręgowców. Jego zainteresowania badawcze prowadzą go głównie do miejsc, które znajdują się w obszarach polarnych i stref umiarkowanych. Oprócz pracy naukowej, jest pasjonatem nurkowania i fotografii podwodnej. Ta pasja zabrała go w szereg miejsc na całym świecie. Oprócz Arktyki, jego logbook nurkowy obejmuje tak odległe miejsca jak Antarktyda, Wyspy Aleuckie i wiele niezamieszkanych tropikalnych atolów Pacyfiku. W wielu tych dziewiczych miejscach był prawdopodobnie pierwszym człowiekiem, który zszedł pod wodę.

Tytuł prelekcji: Stalowe "rafy" południowego Bałtyku

Wraki statków mogą powodować istotne zmiany środowiskowe w swoim bezpośrednim otoczeniu. Morze Bałtyckie będąc największym, kontynentalnym, brakicznym habitatem wodnym na Świecie, z małą liczbą gatunków, skrywa jednocześnie w swoich mrocznych wodach ponad 100 tysięcy wraków. W prezentacji, na przykładzie znanych obiektów leżących w Zatoce Puckiej (Zatoka Gdańska), pokażemy ekologiczne efekty zalegania dużych twardych podłoży na otaczające dno tak specyficznego ekosystemu.

Wróć

Nasza strona internetowa używa plików cookies. Więcej